Jaszczur pod wulkanem
A tak naprawdę Jaszczur trojga imion: "Jaszczur Pod Wulkanem", "Jaszczur Utulna" oraz "Jaszczur Kaldera u Fico", bo pod tymi wszystkimi nazwami funkcjonował w przestrzeni medialno-orientalnej. Niezależnie od imienia Jaszczury nazywane są - i to przez samego Organizatora - "rajdem pacanów, szkodników i zbieraczy padliny". Zakładam, że kwalifikujemy się do wszystkich tych kategorii równocześnie... zwłaszcza, że po raz kolejny mamy formę zawodów typu NnN czyli Nie-maratonu na Nie-orientację. Forma znana z pierwszego roku plagi... Dobry, COVID'owo wypracowany sposób na rajdy w czasach zarazy. Pcha on uczestników zawsze, absolutnie zawsze w totalnie nieznane. Nawet nie wiecie gdzie będzie baza. Dostajecie tylko kilka wytycznych w tzw. instrukcji niejawnej i jedziecie "w ciemno". Tak się w sumie zastanawiam, ile my w sumie mamy lat? Tzn. nie w sumie, bo to bez sensu dodawać - chodzi, że tak ogólnie: ile my mamy lat... Chyba jesteśmy dorośli, tak? Przynajmniej formalnie... a mimo to, czytamy głupoty jakie wysyła nam na maila ktoś MALO poważny i potem wyruszamy z domu o 3:00 w nocy... Tylko po to aby zrobić sobie zdjęcie typu "selfie" z napisem "BAŃSKA BYSTRZYCA" na Słowacji. A następnie aby dostać na sms'a kolejne wytyczne... że to w sumie nie tam! No i szukać bazy rajdu na jakieś Pol'anie. Tak naprawdę to gdzieś pod Pol'aną, bo ta Pol'ana to ma 1457m. To nazwa całego pasma górskiego, w którym rozegra się dzisiejszy Jaszczur. Są to kompletnie nieznane dla nas góry na Słowacji, więc zapowiada się sroga eksploracja terenu... Zapraszam Was zatem na relację z naszego kolejnego Jaszczura i przez kolejnego mam na myśli... a z resztą, przeczytajcie sami.
Reporterzy wojenni...
Silnik naszego SFA-Panzerkampfwagen ryczy i szarpie na stromy podjeździe i serpentynach, które pokonujemy jadąc pod wskazane na mapie miejsce jako "tu pozostaw vozidlo". Wspinamy się i wspinamy... na strome zbocza doliny, której dno po prostu tonie we mgle. Od wskazanego miejsca mamy do pokonania już (na rowerze lub pieszo) około 1 km aby dostać się do UTULINY czyli schronu, który Malo zaadaptował na bazę rajdu. Oj będzie się działo - górskie Jaszczury potrafią nieźle sponiewierać i wybatożyć Wam grzbiet... a patrząc po podjeździe do samej bazy, będzie dzisiaj srogo z przewyższeniami. Czy to już masochizm? Chyba tak, bo my kochamy górskie Jaszczury, chociaż niektóre z nich czasem o MALO nas nie zabiły... to taka prawdziwa szczera i toksyczna pato-relacja. Tak jak na starość przeszliśmy na dietę KETO (Ketonal, Ketoprofen...), tak tkwimy sobie w tym patologicznym związku i chyba szybko z niego nie wyjdziemy. To chyba Syndrom Radomski czy jakoś tak... nigdy nie byłem dobry w zapamiętywaniu nazw. Jak idę do sklepu i pytam czy mają patelnię z poli-tetra-fluoro-etylnem, to zwykle głupieją i pytają po chwili czy chodzi mi o "teflon", a ja Im zawsze mówię, że nigdy nie pamiętam tych głupich nazw...
Gdy docieramy do bazy (już z rowerami) spotykamy takich samych jak my nieszczęśników - tych co także tkwią w tej toksycznej relacji i jeżdżą prawie na każdego Jaszczura. Uwierzcie, to nie jest jakaś bardzo duża grupa ludzi. Witamy się i słyszymy, że "dotarła ekipa dokumentacyjna", co jest nawiązaniem do naszego bloga. Pozwolę sobie jednak nie do końca zgodzić się z tą nazwą, raczej kwalifikujemy się na miano "reporterów wojennych", bo tu naprawdę czasem można zginąć.
| Kompas, złoty kompas !!! |
...z bliznami na duszy i złotym kompasem na szyi.
W bazie czeka na nas niesamowita niespodzianka. Otrzymujemy od Malo dwa złote kompasy i Jaszczurowe kubki (zdjęcie powyżej). To nagroda za 25 edycji Jaszczura. 25 bitew o życie, z których niektóre zostawiły głębokie blizny i to bardziej na duszy niż ciele. Wygląda na to, że to nasz 25-ty Jaszczur (liczył Malo, my dawno straciliśmy rachubę na skutek traumy... i TRAUMON'u... ponoć miałem coś smarować, a nie zjadać... znowu czegoś nie ogarnąłem). Niesamowite, naprawdę niesamowite... ile to nam zajęło lat? Chyba 8 a może nawet 9. Na pewno nie mniej niż 8 bo nasz pierwszy Jaszczur to był kwiecień 2015. Prezent jest niesamowity i robi nam ogromną przyjemność, a jednocześnie ekspediuje nas w prawdziwą "nostalgia trip". Nim przejdziemy zatem do relacji z naszego 25-tego Jaszczura, to zatrzymajmy się na chwilę i wróćmy chociaż na moment do tych wszystkich edycji. Jak ktoś nie chce albo nie umie w "nostalgia trip", to proszę wykonać instrukcję JUMP i przeskoczyć do kolejnych akapitów. My na chwilę wracamy myślą do tych poprzednich startów. Ech, szkoda, że nie udało się mi napisać relacji z każdego z nich, chociaż.... CHOCIAŻ!! Możecie przekonać się, że większość tych rajdów ma swój wpis na blogu. Szkoda jednak, że nie wszystkie. Brak czasu, weny, ochoty - sami już chyba wiecie, że walczę o przetrwanie tego bloga (o tym też Wam już kiedyś pisałem - TUTAJ)
Rok 2015:
1. Jaszczur - Ukryty Wapień (nasz pierwszy!) --> Jura Wieluńska, Działoszyn i Rezerwat "Węże".
2. Jaszczur - Złamany Krzyż --> Gładyszów i Beskid Niski !!
Rok 2016:
3. Jaszczur - Graniczne Wody (Puszcza Augustowska) - komplet PK i "pirogi"!!!
4. Jaszczur - Bojkowski Ślad (Pasmo Otrytu). Dziki, dziki, dziki rajd... w Bieszczadach
Muszę, po prostu muszę --->
"Krywe, Tworylne... imiona szeptane
przez wiatr w pokrzywach, przez deszcze wylane
Tu cerkiewne mury w objęciach leszczyny,
Dogorywa krzyż zgięty... bez winy i przyczyny...
... wchodzę w jej sanktuarium, świątynię bez ścian
gdzie ból jest modlitwą, a pamięć to stan..." (całość TUTAJ)
Rok 2017
5. Jaszczur - Białe Doliny (Dolinki Podkrakowskie i ich jaskinie)
6. Jaszczur - Kresowe Bagna (Poleski Park Narodowy) - komplet PK !!!
7. Jaszczur - Ścieżka Muflona (Masyw Śnieżnika) - jeden z najdzikszych rajdów EVER !!!!
Rok 2018
8. Jaszczur - Zaginione Śluzy (Mazury północne)
9. Jaszczur - Zaklęty Monastyr (Roztocze)
10. Jaszczur - Kamienne Ściany (Tama w Plichowicach)
Rok 2019
11. Jaszczur - Sv. Jiri (pograniczne polsko-czeskie przy górach Opawskich)
12. Jaszczur - Ogniste Pogranicze (roponośne obszary Gór Słonnych)
Rok 2020 - Jaszczur w czasach zarazy...
13. Jaszczur - Ciemna Strona Gór (Rudawy Janowickie, końcówka Karkonoszy)
14. Jaszczur - Graniczna Przełęcz (Przełęcz Łupkowska) - gazociąg i groby...
Rok 2021
15. Jaszczur - Na Jagody (Góry Bystrzyckie)
16. Jaszczur - Dolina Cerkwi (okolice Sanoka)
17. Jaszczur - Go West (pograniczne polsko-niemieckie przy Cedyni)
Rok 2022 - rok operacji kolana Basi i mojego powrotu do munduru po wybuchu wojny na UKR
18. Jaszczur - Ból Podków (Trójgarb i Góry Kamienne oraz Wałbrzyskie !!!)
Rok 2023 - no i moja operacja kolana...
19. Jaszczur - ŁemkoCombat (Beskid Niski, Jaśliska) - ostatni rajd przed moją operacją
20. Jaszczur - Saint Cross (Góry Świętokrzyskie)
21. Jaszczur - Złoto-zlaty (czeskie Jeseniki) - niesamowity, niesamowity, niesamowity!
Rok 2024
22. Jaszczur - Galicyjskie Pagóry (Pogórze Przemyskie) - jeden z najdzikszych, jak Śnieżnikowy
23. Jaszczur - Olederska Puszcza (Puszcza Pyzdryska) - relacja niedokończona...
Rok 2025
24. Jaszczur i Sowa (Góry Sowie) - niesamowity, niesamowity, niesamowity...
Ok, no to to mamy tekstowy "nostalgia trip", teraz przyszła pora ns zdjęciowy czyli kilka zdjęć z tych wszystkich edycji. A co! Nie mam limitu transferu jak na poprzedniej blogowej platformie, więc mogę poszaleć. Tak aby pokazać, że kiedyś to były czasy - a teraz czasów już nie ma... chociaż poczekajcie, poczekajcie! Poczekajcie do kolejnych akapitów, to się przekonany czy rzeczywiście już "nie ma" :P
Ciekawe ilu z Was (tych co jeżdżą za Jaszczurem) dałoby radę zidentyfikować edycję rajdu po zdjęciu.
| Tak często wyglądamy po tym rajdzie... |
| Głęboko w jaskini NESTLE czyli gdzieś we dupie... |
| Ładne te bagna :) |
| Northshore'y nocą :) |
Październik w górach... przynajmniej przestał padać deszcz. Byłoby szkoda gdybyśmy byli totalnie przemoczeni, a na górze wiało jak potomek płci męskiej kobiety negocjowalnego afektu... |
| Groby... inwentaryzacja mogił nocą w zimie trwa :D |
| Balans :) |
| Przez doły i debrze... |
| Przez chaszcze |
| Przez wąwozy... |
| Niesamowite są takie miejsca... i pamiętajcie: "bój się ludzi, a nie duchów" |
| Klasyk. Mamy to zdjęcie na ścianie :D |
| Tom C. został oskarżony o próbę wysadzenia tego mostu, ale służby udaremniły zamach - serio (TUTAJ) :D |
| Szkodnik w lesie :D |
| Szkodnik w lesie BARSZCZU SOSNOWSKIEGO 0_o |
| Kilka metrów od granicy EU |
| Dzieci kukurydzy |
| JESIENIARY pod Trójgarbem :) |
| "...ideał sięgnął bruku" a ja podbijam punkty mając obrzękłe prawice. Cyprian Kamil jak ktoś nie ogarnia :P |
| I znowu nocą w lesie |
| Jaszczurowa karta - która to edycja, poznacie? |
| Czasem zabierał nas naprawdę daleko od domu |
| Na jakieś pustkowia |
| Sprawdzamy czy ten na wejściu do rury to przypadkiem nie stowarzysz :P |
| Wbijając kły w pień omszały - tekst dobry na jakiś wiersz, prawda? |
| Nowa definicja opisu punktu "POD WODOSPADEM" :P |
| Za kartą na drzewie... dosłownie... |
| Niesławny kamień w Górach Bystrzyckich - "Ten kamień przeminie, a III Rzesza nie". Ciary... |
| Po ruinach dawnych osad i wiosek... |
| To chyba nasza kapliczka... |
| Rypanie na rympał... |
| Szkodnik porzucił dworce i teraz nadzoruje budowę gazociągu :P |
| Zabawa: podłoże to lep i koło-chwyt :P |
| Bezdrożami... |
| Rzeką też się zdarzało... |
| "...then it comes to be that this soothing light at the end of your tunnel is just a freight train coming your way"... zawsze, po prostu zawsze. (całość TUTAJ) |
Czyli WSZYSCY UMRZEMY. "Wszystkich nas kiedyś ch*j jasny strzeli, żyjmy jak zawsze żyć żeśmy chcieli... kiedyś do ziemi wszystkich nas złożą, pacierz odklepią, wieniec położą..." (całość TUTAJ) |
Nie wiem co bardziej przyciąga uwagę woda czy godzina... |
| Ja się raz jeszcze pytam, co my robimy ze swoim życiem... |
| Na rympał :) |
I jeszcze kleszcze, kur*a, na pewno kleszcze... |
| Night riders :) |
| Noc na skałach :) |
| Jaszczur rzadko prowadzi drogami :) |
| Ale za to zabiera w niesamowite miejsca |
| Źródło punktów kontrolnych :) |
Punkty kontrolne gdzieś w lesie :) |
| Ile wąwozów już za nami :D ? |
Co to edycja? |
| A jak jest już droga, to często wygląda tak jak ta... |
| I znowu przez rzekę :) |
A jak dróg nie ma to wcale nie jest lepiej :) |
| Nie idź, po prostu, kur*a, nie idź... :D :D :D |
| Kolejny niepewny mostek :) |
| Ten też za pewny nie jest :) |
| A jak spotkamy takich jak TUTAJ? (wsłuchajcie się w tekst) |
| Śladami dawnych dni... |
| Znowu pod górę... |
| Szybki kurs niemieckiego, zajęcia cmentarne :P |
| W nieznane... |
| Klimat nieziemski :) |
| Co znajdziemy na dole... lampion, zwłoki czy zwłoki które żyją i są głodne? |
| Czasem trzeba było po prostu wleźć na jakaś skałę... |
JASZCZUR POD WULKANEM - relacja !!!
No dobra, moi Drodzy, wróciliśmy z "nostalgia trip", więc można chyba przejść do tego co się działo "pod wulkanem". Dla nas to kompletnie nieznane tereny, a do tego: to góry i to takie ponad 1400m więc łatwo nie będzie. Łatwo już było, nie wiem kiedy, ale było. Bierzemy mapy i próbujemy - jak zwykle - dopasować odcinki lidarowe (laserowy skan terenu) do naszej mapy. Na niektórych edycjach idzie to od kopa... rzadko, ale jednak czasem tak się udaje. Nie tym razem. Niby wszystko jakoś tam dopasowujemy, ale jeśli chodzi o pewność czy zrobiliśmy dobrze, to trochę słabo... no nic, trzeba będzie weryfikować z terenem już na miejscu. Ja to nazywam "brute force'em". Ruszamy - trzeba wyjść z tej mgły (no bo nasza dzisiejsza baza tonie w porannych mgłach). Wyjść z mgły poranka, tylko po to aby wejść we mgłę wojny :)
![]() |
| W poszukiwaniu bazy |
| Baza jest gdzieś w tej chmurze :) |
| World is my arena !!! (całość TUTAJ) |
| W drogę !!! |
"Stroma to POL'ANA" - szepnęły wiatrołomy.
Jaszczur jak zawsze zahaczy o noc. Tak jakoś to wychodzi po prostu, no ale jak macie około 5-6h limitu spóźnień do czasu podstawowego, który zwykle jest między 10 a 12h, no to skończenie rajdu za dnia nam po prostu nie grozi. Postanawiamy zatem zacząć od najwyższego szczytu pasma (skoro znajduje się na nim punkt kontrolny) aby nie telepać się tam po nocy. Pol'ana stanie się naszym pierwszym celem - nie dosłownie, bo po drodze też mamy różne punkty kontrolne, ale dobrze się to wszystko wpisuje w wybrany przez nas wariant. Ruszamy i właściwie od samego początku pchamy rowery pod górę. Nie pamiętam na jakiej wysokości była baza, ale na pewno było to poniżej 1000m, a że idziemy na 1400m to sami wicie/rozumicie... rypać trzeba pod górę. Inna sprawa, że baza znajdowała się w schronie turystycznym (klimatyczna słowacka nazwa - UTULNA) poniżej drogi do pewnego górskiego hotelu (zapamiętajcie ten fakt) to na początku wyprawy wracamy w zasadzie do auta i drogi, którą tu przyjechaliśmy. I to koniec... tu kończy się ten łatwy do wypchania fragment :P
Jak tylko przetniemy drogę dojazdową to wchodzimy w błotniste, kamieniste ścieżki, które zaczynają się coraz bardziej pionować. To ten trudniejszy podpych, ale tak naprawdę będzie to dopiero wstęp do tego co nas czeka na POL'ANIE. Powiem Wam tak - spoiler'owo - że główny szlak pasma jest totalnie nie rowerowy - pchanie, noszenie, skały, wiatrołomy. Z 56 km całej wyprawy, 16 km jechaliśmy na rowerze, a 40 km pchaliśmy lub nieśliśmy rower. Serio... model Hike the Bike czyli wyprowadź rower na spacer w góry. Nawet nie chodzi, że tak stromo, ale wiatrołomów będzie do zajebania... niektóre nawet "wygodnie" podcięte przez lokalną "obsługę lasu". Co rozumiem przez podcięte... ano taką wycięta półeczkę, stopień aby wygodniej położyć nogę... podczas przenoszenia roweru. No nie pojeździcie... natomiast poczekajcie do VEPORA (1277m) pod koniec dnia... tam wiatrołomy będą leżeć na skałach, czyli wejdziemy na kolejny etap. Bosko... Jaszczur, po prostu Jaszczur. Drapie, gryzie, kąsa...
Niby POL'ANA a jednak krzaki i wiatrołomy...
Łapiemy dwa punkty kontrolne - jeden na skałach (no a jak...) a drugi przy źródełku i zaczynamy główne podejście pod szczyt POL'ANA. Wg mapy powinniśmy słabą leśną drogą dojść od źródełka do głównego szlaku pasma. Brzmi jak plan, ale las przestaje współpracować jakieś 300 metrów za źródełkiem. Droga po prostu się kończy, znika. Powiedziałbym, że w lesie... ale chyba nie trzeba tego dodawać, prawda? Zaczynamy przedzierać się na dziko, ale im wyżej tym więcej wiatrołomów i robi się stromiej... w pewnym momencie zaczyna być naprawdę ciężko z przebieżnością. My tymczasem próbujemy dostać się do jakieś w miarę sensowej drogi czyli na przykład do - wspomnianego już wyżej - głównego szlaku (czerwonego), który wiedzie przez całe pasmo. A w naszym sercu tli się nadzieja, że jak tylko dostaniemy się do szlaku to na pewno będzie lepiej... musi, prawda? PRAWDA?
Przedzieramy się przez gąszcz i pomału przestaje nas to bawić. Wiecie, pierwszy wiatrołom cieszy (przygoda!), przy drugim myślisz "wow, dziki ten szlak", przy trzecim stwierdzasz "sporo tego tutaj", przy czwartym pytasz "ile jeszcze"... a przy n-tym kurwujesz na czym świat stoi, a pamiętajcie, że n to liczba naturalna większa od kilku... Ech, "lepiej spalić jedno miasto niż złorzeczyć ciemnościom"... chrzanić ciemności, ja złorzeczę wiatrołomom. Las wydaje się jednak niewzruszony naszymi negatywnymi emocjami... a ponoć zielone uspokaja. Tak, ale uspokaja to zielone stojące, a nie to które tarasuje drogę. Jaką drogę... zatarasowana droga zniknęła kilometr temu, teraz las tarasuje las.
Docieramy na szczyt... no trochę sił nas to kosztowało. Wariant czarny... wariant z dupy, ale przy takiej mapie nie da się inaczej. Jaszczurowe mapy prowadzą Cię tam gdzie one chcą, a nie tam gdzie Ty chcesz bo ten MALO poważny osobnik, znowu pozakrywał lidarami wszystkie normalne drogi. Do tego aktualności map, to pewnie lata 80-te lub 90-te. No ale wyleźliśmy. Wyleźliśmy! Góra zwaną Pol'aną, ponad 1400m, to już jest coś! Na szczycie wpisujemy się do książki pamiątkowej i nie jest to jedyny wpis z Jaszczurowej ekipy (zobaczcie sami na zdjęcia).
| Gdzieś między Polaną 1457 a Polaną 1459 :P |
| -AHOJ tam na łodzi? - AHOJ was to obchodzi :D |
Główny szlak wiatrołomów czyli czerwony...
Plan jest prosty. Trzymamy się głównego szlaku przez pasmo, tak aby nie tracić dużo wysokości. Będziemy po prostu odskakiwać po kolejne punkty kontrolne i potem wracać do naszego głównego traktu. Czerwony szlak, główny tego pasma - co może pójść źle? No w zasadzie wszystko... bo wiatrołomy. Szlak będzie po prostu nimi zawalony... nie, nie zawalony, będzie ZAJEBANY! ZAJEBANY DO CNA!!! A najbardziej irytujące jest to, co Wam już pisałem - część z nich została wygodnie podcięta, tak aby zrobić z pnia schodek - łatwiej się na niego wchodzi. Ch*ja daje do przejezdności, bo nadal trzeba rower przenieść, ale nóżkę wygodnie postawisz. Ludzki Pan (Leśnik), kopnął a mógł zabić... ludzki Pan. Idziemy szlakiem, bo jazdą się tego nie da nazwać... spoiler alert. No i tak będzie przez jakieś 40 km dzisiaj... pieszo, ale z rowerem. Dzikie (acz piękne, naprawdę piękne), bardzo dzikie góry. Coś niesamowitego, ale sponiewiera nas to srogo. Naprawdę srogo bo cały czas wsiadasz, zsiadasz i hop rower do góry - przenosimy przez wiatrołom... zapętl i nigdy nie naciskaj CTRL+break. Jeśli tak wygląda piekło orientalistów to ja będę negocjował z Rogatym, że chcę liściaste a nie iglaste wiatrołomy... bo BEZ PRZESADY! Czas zaczynamy odmierzać nie minutami, ilością wiatrołomów. WKRW już spory, a jeszcze czekam aby zegarek Garmin skomentował to na swój złośliwy sposób. Na przykład, nie jako czas okrążenia, ale w liczbie 25 wiatrołomów na kilometr w zadanym czasie... poprawa wyniku o 2, dobrze niesiesz ale stać Cię na więcej ... ja nie mogę, po prostu nie mogę. Rzucam mięsem na lewo i prawo... Na trzeźwo tej trasy nie zrobię... dajcie mi... cokolwiek, cokolwiek co złagodzi obraz rzeczywistości...
"Za szkocką szkocką, gin za ginem,
piwo i wódka, likier z winem
I w tym lesie, na Zeusa błyskawice i gromy
znajdziecie najbardziej dorodne wiatrołomy
Rośnie odwaga, niknie trema
Hamulce były, lecz ich nie ma !!!" (parafraz TEGO)
Hamulce nie są potrzebne, bo rower prowadzicie lub niesiecie... nie ma mowy o jeździe. Idzie nam ten szlak jak k**wie w deszcz. Dobrze przynajmniej zatem, że nie pada... w znaczeniu deszcze, bo drzewa padają... masowo i to wprost na drogę. Czasowo jest mega słabo, bo przedzieranie się tutaj z rowerem to jest jakiś kosmos, a do tego kolejne punkty kontrolne też są w różnego rodzaju chaszczach i krzorach. Zwykle jest tak, że przenosimy rowery przez jakieś zwalone drzewa, potem zostawiamy nasze maszyny gdzieś w krzakach i idziemy chaszczować z buta, potem powrót do rowerów i przenosimy je przez kolejne wiatrołomy. W sumie możemy chyba je zostawiać przy szlaku... nie dość, że nikogo tu nie ma (dzikie tereny), to chyba nikt nie będzie tak głupi, żeby próbować je ukraść w tym miejscu. To on wtedy musiałby przedzierać się z nimi przez powalone drzewa... tymczasem godziny mijają nam szybciej niż kilometry i na tej zabawie "z drewnem" zaczyna kończyć nam się dzień. Muszę jednak przyznać że odnaleźliśmy środek Słowacji, a wiecie co tam znajdziecie? Podpowiem, jest drewniane i leży na drodze...
| Hmmm, to czerwony czy zielony szlak? |
| To jak z tym kolorem szlaku w końcu? |
| A nie! Jednak czerwony |
| "The name's Bond, James Bond..." :) |
VEPOR - dziki szczyt
Niedługo będzie zachód słońca. Punkty kontrolne wchodzą nam całkiem nieźle, w znaczeniu nawigacyjnym... nie w znaczeniu dotarcia do nich. Zaczynamy podejście pod Vepor (1277) czyli po staro-słowacku DZIK. No jest to dzik, mega dziki szczyt. Zaczynają się wiatrołomy na skałach. Coraz lepiej... tyle, że załapaliśmy się na piękny zachód słońca! Przepiękny w dzikich, bardzo dzikich górach. Wiecie, ja się trochę nabijam w tej relacji z całe sytuacji... mega ciężkie to było, ale kochamy góry, a tutaj to po prostu dzikość. Pusto i pięknie. Niesamowite te góry, a że trochę nieprzejezdne... no cóż. Bywa :P
Na czym to ja skończyłem? Aaaaa, już wiem! Na skałach i kamieniach. No więc niech Wam o tym zaśpiewa AI:
KAMIENIE POD KOŁAMI
niech wyznaczają rytm
jeszcze kawał drogi przed nami
jeszcze niejeden szczyt (parafraza TEGO)
KAMIENIE POD KOLAMI
zwalony las dookoła nas :P
Słońce gdzieś ponad szczytami
a Ty przenosisz rower kolejny raz :P
Chyba kiedyś sam odpalę SUNO AI i zrobię piosenkę o wiatrołomach - może być hit :D
Srogie te kamienie... w zasadzie głazy. I zgadza się, kawał drogi przed nami, to prawda. Dotarliśmy właśnie na koniec drugiej mapy, więc jesteśmy najdalej (na mapie) od bazy jak się da. No to co, w tył zwrot i robimy wszystkie te wiatrołomy raz jeszcze, ale w drugą stronę... tyle że teraz po nocy, czy też może zjeżdżamy "do zera" i podchodzimy innym szlakiem na 1450 raz jeszcze... także nocą. No zajebiste te opcje, zajebiste... Co byście wybrali? Nie ukrywam, że jesteśmy naprawdę zmęczeni całym dniem walki i żadna z tych opcji nas nie zachwyca. W sumie jednak nie powiedziałem Wam o co chodzi z kamieniami - otóż szczyt Vepora to są skały, na które najpierw musieliśmy wynieść rowery, a teraz musimy je znosić... nie, nie da się tutaj zjechać, to jest zejście po skale i uwaga, uwaga, zgadliście, wiatrołomach. Trochę jak gołoborza z głazami. Głazami zawalonymi... tak, tak, domyślacie się. Musimy tą drogą (szlakiem) stracić około 300m przewyższenia i to na jakiś 800m w przód... no więc właśnie: to będzie strome zejście po skałach. Przejście tego nas naprawdę wykończy, mimo że będziemy rypać zgodnie z grawitacją czyli w dół... masakra będzie to zejście. Czasami będzie tak stromo, że będziemy podawać sobie rowery, bo nie da się ich tak po prostu sprowadzić - trzeba je znieść. Bosko... zacnie... wypasssss... niesamowity jest ten Jaszczur. Natomiast abyśmy się zrozumieli: kurwuje sobie na trudy, bo to była masakra ale naprawdę jest tutaj niesamowicie. Po prostu dzikość. Tego nam potrzeba, tego nam brakuje... a to że nas sponiewierały wiatrołomy i głazy to cena jaką przychodzi płacić za odnalezienie takich miejsc. Tak samo, jak chcecie oglądać zachód słońca na 2000m, to potem trzeba telepać się 3h "na latarkach" przez las stromym zejściem. Wszystko ma swoją cenę i pozostaje tylko pytanie czy chcecie ją zapłacić. Ja mogę powiedzieć tylko tylę: "ja płacę, Rogaty, fakturę wyślij mi mailem".
| Czy będziesz nosić ze mną rower przez wiatrołomy? No i powiedziała TAK :D |
Ja chcę do Hotelu...
No i zjechaliśmy z Vepora... chociaż jak wrócicie do poprzedniego akapitu to stwierdzicie, że słowo "zjechaliśmy" to spore nadużycie. Jest już noc, a jesteśmy na drugim końcu drugiej mapy. Nie uśmiecha nam się wspomniana już opcja powrotu przez Pol'anę i wszystkie wiatrołomy... Vepor da się jeszcze wyminąć poprowadzoną na jego zboczach stokówką, ale potem - na pierwszy rzut oka na mapę - jest słabo. Albo zjeżdżamy do miejscowości u podnóża gór albo rypiemy się z powrotem "czerwonym". Opcja zła i bardzo zła... i to nie jest poświęcenie na które jestem gotów. Ja chcę do Hotelu (Hotel Pol'ana na około 1200m, pod który jak dotrzemy, to do bazy będzie już z górki). Pewnie pomyślicie sobie, że pod hotel to przecież będzie jakiś dojazd... no będzie, ale nie od tej strony góry od której jesteśmy... dlatego mówię, że "byle do hotelu", a potem już z górki (i to dobrą drogą) do bazy. No to co Szkodniku, klasycznym brute force'em? Jeśli brutalna siła nie działa, to oznacza że używasz jej za mało!
Część naszej mapy przysłaniają lidary więc nie wiemy co jest pod nimi. Nauczeni jednak jesteśmy, że w górach zwykle bywa wiele dróg, więc możemy spróbować opcji "w ciemno" polegając na kompasie. Wjedziemy "pod lidary" czyli wyjedziemy za mapę, pozostają w tejże mapie... Co? Jeszcze raz? Jak? Wyjechać za mapę aby w niej pozostać? No kur*wa, zadumali się nad wielką mądrością mistrza... cudowny plan. Taki co nie może się nie udać, prawda? PRAWDA? No, ale nie mamy za bardzo wielkiego wyboru jeśli nie chcemy ani przez szczyt, ani przez "dół". Kompas w dłoń i próbujemy na dziko trzymając się dwóch zasad:
- jeśli droga zacznie schodzić za mocno w dół to szukamy innej, dajemy sobie przy zjeździe około 100-150 metrów i jeśli droga się "nie wyprostuje", tylko nadal wali w dół, to zawracamy i szukamy innej.
- jeśli mamy skrzyżowanie, to z kompasem wybieramy kierunek na hotel a nie gdzieś... roboczo nazwijmy to "w pizdu".
Zgubić się BARDZO nie zgubimy bo skoro będziemy "pod lidarem", to prędzej czy później wrócimy na mapę... wyleziemy "z pod lidaru", może nie do końca wiadomo gdzie, ale jednak "w mapie". A po drugiej stronie lidarów jakieś ścieżki są.
To nie jest pierwszy raz jak robimy ekstrapolację mapy... hmmm, w sumie... ekstrapolacja jest poza przedziałem, a skoro lidar jest na mapie, to czy przypadkiem nie będzie to jednak interpolacja? W sumie nie wiem, darujmy sobie "naming convention"... ważne aby nie była to ekshumacja naszych zwłok.
Ruszamy trochę na ślepo kierując się kompasem, na każdym skrzyżowaniu wybierając drogę, która bardziej pasuje pod kątem kierunku. Najgorsze co może się stać, że któraś z tych dróg sprowadzi nas na "sam dół"... i wtedy będziemy dymać przez masyw Pol'any raz jeszcze. Póki jednak jedziemy na wysokości 900 - 1100 to oszczędzamy sobie z "piń-cet" podejścia. Przez dłuższy czas wygląda to naprawdę dobrze, aż do bardzo ostrego zakrętu w prawo (90 stopni). No tak skręcać nie chcemy, a droga tak prowadzi... nie ma tu żadnego skrzyżowania. A co jest? Nic i ciemność, bo mamy już noc... No to co Szkodniku, wąwozem? Jest szeroki, jest w miarę nie zawalony jakiś ujebem... a wąwozy "lubią" wychodzić do różnych dróg. Spróbujemy. Rypiemy w przód (a więc we właściwym kierunku) na wprost, potokiem w wąwozie. Nadzieja... nadzieja umiera ostatnia. Łatwo nie jest ale idziemy i po dłuższym marszu wychodzimy do jakieś drogi, której kierunek jest obiecujący. WOW! jest na niej też szlak. A szlaki to lubią prowadzić w jakieś normalne miejsca... może zatem dojdzie on do hotelu. Ruszamy z jeszcze mocniej rozpaloną nadzieją w sercu. Chwilę później znajdujemy tabliczki, skrzyżowanie szlaków i potwierdzenie - Hotel Polana 1:15h... ZAJEBISCIE !!! Tak, tak, tak... po raz kolejny podróż przez ZAMAPIE (i pod-Lidarowo) skończyła się sukcesem. Jest już po 23:30 a tu jeszcze 1:15 godziny do hotelu... sporo, ale przynajmniej jesteśmy dobrze. Po prostu trzeba iść. Do tego mamy ze 250m up do zrobienia... no ale nie jest to piń-cet... więc boli, ale nie tak jakby mogło. Miało potencjał dojeb*ć nam bardziej srogo :P
Szlak okaże się trochę słabo przejezdny więc pchanko... trochę mamy już dość, ale jaką macie alternatywę. Płakać? No to się odwodnicie. Siąść i powiedzieć nie idę - no to jesteście nocą w lesie i zaczyna być koło 1-2 stopni na termometrze... do tego spora wilgoć. Ogólnie, zmarzniecie jak tam będziecie siedzieć. A jak zrobi się przymrozek to Wam te łezki zamarzną... Takie to te nasze wybory. Trzeba iść. Z kur*ą na ustach... przepraszam z zaklęciem mocnego słowa przyzywającego kobietę negocjowalnego afektu... no ale trzeba iść.
No i dojdziemy... nigdy nie cieszyłem się tak bardzo na widok hotelu w którym nawet nie mieszkam. Hotel położony jest na 1260 m więc dość wysoko! Stąd już tylko zjazd do bazy... do której dotrzemy po 2:00 w nocy. Wykończeni, sponiewierani... 40 km z buta, pchając rower. No trzeba być pojebanym... ale piękne te góry. Piękne. Siedzimy chwilę w bazie z Malo, a potem pchamy... no a jak?... z powrotem do auta. Idziemy spać w naszym SFA-Panzerkampfwagen'ie bo w niedzielę ruszamy dalej... NA WULKAN, drugi VEPOR! Ten który podziwialiśmy przez cały dzień z pkt widokowych Pol'any, no ale to już kolejna opowieść... i będzie więcej wiatrołomów, obiecuję :P



Komentarze
Prześlij komentarz